Krangapet

Kranen låg ei natt ved Nattrutekaien,
Med «monen» open som storehaien,
Mest som han ville ta eit bit av vår by,
Men der blei me lurt opp i stry,
For gapet er – som du sikkert ser,
Armen opp – som speglar seg i sjøstilt vèr

Ster